عماد هنرپرور

دوست من خيلی شجاع بود. شب تو تاريکی می رفت بيرون و حتی از جلوی شمشاد بلندها هم رد ميشد. به همه قلدرهای محل چپ چپ نگاه می کرد و زير زبون ورد ميخوند (اوناهم ابرو هم ميکشدن و به هم ميگفت چيزه مهمی گفت؟ نه بابا...) معلم که حرف ميزد پا ميشد نظر مخالف ميداد و کلی هم بحث باهاش ميکرد. اصلن هم نميترسيد٬ نه از نمره نه از مدير... ۱۰ دقيقه وقت داری تخم طلا بذاری دوست شجاع من٬ البته مواظب باش خيلی بزرگ نباشه!! 

ديروز وقتی جوايز مسابقه ذره بين طلايی رو تقديم برندگان ميکرديم و هر کسی از سايتش چند کلمه ای صحبت ميکرد شديدا ياد گذشته ها (جوونيا!)‌ افتادم! BBS بازيها و قرارهامون، مخفی نگه داشتن ID ها و سركار گذاشتنها! بالاخص emulate كردن رو channel ملت! وقتی يك نفر از هويت مجازيش صحبت ميكنه انگار داره راجع به حسی از درون شخصيتش حرف ميزنه. و اما چيزی كه بيش از همه توجهمو جلب كرد: چقدر آدمای محيط مجازی بالغ شدند! نسبت به سالهای ۷۴-۷۵ كه تب بی بی اس بالا زده بود! اميدوار كننده بود، همين!!

فقط برای زنده شدن خاطرات:

 Mavara, Hadaf, Irania, Payam(Peyam!), Naft and Sapco

يادشون بخير...

آيا مشکلات ما ايرانيان حل شدنی است؟ مساله بغرنجی که گلوی مارو فشار ميده و داره خفه مون ميکنه چيه؟ اقتصاد مبتنی بر نفت٬ سو مديريت٬ نيروی کار غير متعهد٬ فشار سياسی کشورهای غربی٬ وجدان کاری(بهتره بگم وجدان بيکاری!)؟؟؟
البته:
همه آدمای دنيا دارن بی کيفيت زندگی ميکنن... واقعا بشری با اين مقدار قدرت و نبوغ اين سرانجامشه؟‌(تازه هنوز که آخرالزمان نشده!) کمال انسانيت يک مساله درونيه يا اجتماعی؟ حيوانات زندگيشون به واسطه ما انسانها پيشرفت بيشتری داشته تا خودمون! (البته به استثنای اون عده ای که نابود و منقرض شدند!)
همينا بسه! بخوام ادامه بدام روده هام تو هم پيچ ميخوره...