عماد هنرپرور

سال ۱۳۷۷ برای گرفتن يک خط 64Kbps (تقريبا به سرعت يک خط تلفن امروزی) از آقای مهندس مجيد صدری بايد ۱۰ ميليون تومان وديعه(!) و ماهيانه ۱ ميليون تومان هزينه پرداخت می کرديد تا به سرويس ماهواره ای فرانس تلکام مخابرات که به جرات ميتونم بگم يک share يک به پنج روش بود متصل بشيد (جالب ترش اين بود که می خواستيد اين سرويس رو upgrade کنيد به 128Kbps که بايد ۱ ميليون تومان وديعه بيشتر و ۱ ميليون تومان هزينه ماهيانه بيشتر می داديد! خدايا اين چه منطقی بود؟!)
به هر حال! سالهای بعدش که رقبای مخابرات زياد شدند و آنتن های فراوانی رو به ماهواره ها افراشته شدند، برای گرفتن پهنای باند درگير قضيه جديدتری شديم به نام خطوط DSL! اين بار بايد دست به دامان آقای مهندس حاجی بنده می شديد برای يک يا خدايی نکرده دو زوج سيم مسی ناقابل... خوب اين خطوط هم که بيش از دو مرکز فاصله را به زحمت جواب می دادند و باقی مشکلاتشون.
همه اينها رو گفتم (که البته فقط ۵٪ مکافات های آن روزها بود) که سوالی بپرسم: شهر تهران با ساختاری قديمی و خيابان هايی غير استاندارد، سيستم مخابراتی قديمی و کم ظرفيت (در آن روزها) چه اميدی به گسترش آنی شبکه سيمی خود داشت که مخابرات ايران حتی يکبار سعی نکرد به مشتريان ناقابل خود خدمات بی سيم ارايه کند؟
هنوز هم PAP ها درگير عدم وجود امکانات چه در خود مراکز و چه از مراکز تا مشتريان هستند و هنوز هم به نظر من خدمات بی سيم راهکاری سريع تر و مفيدترست!

سيسکو واقعا در حال از دست دادن سهم بازارش بود! اين مطلب رو حدود ۷ ماه پيش نوشتم و اون زمان فکر ميکردم سيسکو غوليست که مانند IBM رضايت به تقسيم بازار خود با ديگران کرده است. هرچند در مورد آی بی ام بهتره بگيم بازارشو تقديم ديگران کرده! به هر صورت ماه گذشته پيش مدير عامل کهنه کار سيسکو، جان چمبرز، اعلام کرد قصد بازنشستگی داره و داستان جوانگرايی در سيستمهای مديريتی پيشرفته و مدرن يکبار ديگه تاييد شد. (البته جوان يعنی حدود ۴۰ سال! جالبه مطلبی خوندم در مجله فوربس مبنی بر ليست جوانترين مديران ارشد شرکتهای بزرگ که بد نيست وقت کرديد اينجا نگاهی بندازيد بهش)
به هر حال همونطور که در مطلب آخرم در روزنامه اعتماد ملی اشاره کردم، اين رونديست که حداقل ميشه گفت ۴ شرکت برتر دنيا (اپل، مايکروسافت، سيسکو و هيولت پاکارد)‌ در سال ۲۰۰۶ طی کرده اند.

ولی بد نيست الان بعد از گذشت ۶-۷ ماه از گذشت سال ۲۰۰۶ و اعلام ديدگاه های مديريتی آينده شرکت، سری به وضعيت سهامی سيسکو بزنيم. (Nasdaq: CSCO)
سهام اين شرکت در سال ۱۹۹۶ به مبلغ ۵ دلار در بازار بورس سهام نزدک عرضه شد. از آنجاييکه اين شرکت سابقه ای خوشنام در حوزه شبکه برای خود تا همان زمان ساخته بود با رشد بسيار قابل توجهی مواجه شده و طی مدت ۳ سال به سقف ۸۵ دلار رسيد (‌يکم دقت کنيد! اين يعنی ۴ برابر رشد گوگل در سالهای اخير که اينقدر خبرساز شده است!) همزمان با شروع بحران دات کامها،‌ ميتوان گفت سهام سيسکو دچار يک پس لرزه گشت. چراکه شرکتهای زيان ديده  عمدتا مصرف کننده رده دوم محصولات سيسکو بودند نه بازار اصلی‌آنها (البته از تاثير روانی سقوط عمومی قيمتها نبايد گذشت) به هر حال ظرف ۲ سال هرچه سيسکو رشته کرده بود پنبه شد و سهام سيسکو به ۱۰ دلار سقوط نمود. در سالهای ۲۰۰۲ به بعد به مدد رشد بازار VoIP و مصارف جديد روترهای سيسکو بار ديگر اين شرکت جانی در بازار گرفت و روند رشد را به خود ديد. ولی با فعال شدن شرکتهای بسيار تايوانی و چينی در زمينه توليد روترها و سوييچهای مخابراتی می توان گفت سيسکو دچار رکود اقبال مشتری و سهامدار گرديد و اين روند به عقيده من در نهايت منجر به تغييرات مديريتی در اين شرکت شده است.
تصور می کنم بازخورد سهامداران به اين اتفاقات منحصر به تغييرات مديريتی نگردد (مگر اندک و گذرا) و سيسکو برای جلب اعتماد کارشناسان و سهامداران نياز به تصاحب بخشی از سهم بازار از دست رفته و به رخ کشاندن اقتدار خود دارد.

دنيا خيلی کوچيکه. توی اين دنيا به اين کوچيکی هم ولی گاهی آدما و خاطراتشون گم ميشن. ممکنه تصادف کني٬ يارو گواهی نامه نداشته باشه، با يارو حرفت بشه٬ افسر بياد، توافق نکنيد (بر سر چی... بماند!)، بفرستتون کلانتری (به جای بيمه)، از اونجا بريد دادگاه، ماشين يارو بخوابه، تو قبول ميکنی بگی کس ديگه ای راننده بوده، اون ميره دوستشو بياره، صميمی ترين دوستش مياد، پسر عموته!! با هم خوش و بش ميکنيد، يه جوری قضيه رو حل ميکنيد و ... سالها ميگذره و پسر عموتون رو ديگه نميبينيد! بالاخره دنيا بزرگه اونقدر که آدما توش گم ميشن، يا اينقدر کوچيک که هر جا بری بالاخره يه آشنا پيدا ميشه؟

ديروز باز ميتال Mittal و آرسلور Arcelor نصف محتوای خبری اقتصادی و بين المللی يورونيوز (EuroNews) رو پر کرده بودند! مساله اين دو تا از اين لحاظ برای من بسيار جالب بود که هنوز هم با وجود شعارهای فراوان جهانی درباره اقتصاد و تجارت آزاد، دولتهای سهامدار و مرتبط با شرکت آرسلور با ادغام اين دو شرکت مخالفت می کردند (حتی مسايل مليتی و ناسيوناليستی هم مطرح می کردند). ولی آخرش هم معلوم شد مشکل پول بوده!
به هر حال ميتال پيشنهاد قيمتش رو ۱۰ درصد افزايش داد و به ۳۲ ميليارد دلار رسوند و آرسلور هم موافقت کرد. اينطور که يورونيوز ديروز ميگفت با اين ادغام، شرکت جديد به مالکيت اکثريت اقای لاکشمی ميتال هندی تبار و ساکن انگليس، سه برابر رقيب دومش حجم تجاری پيدا ميکنه (اسم اون شرکت رو يادم نيست ولی ژاپنی بود)
راستی لوکزامبورگ کشوره يا شهر؟! ديروز ميگفت دولت لوکزامبورگ هنوز ۵ درصد از آرسلور رو داره و يکی از راههای عمده درآمديش رو تشکيل ميده... يا من اشتباه متوجه شدم!