عماد هنرپرور

سال داره نو میشه و پیام های سال نو مبارکی و غیره... ولی این سال نو که امیدوارم برای همه مون خوب باشه٬ برای من با یک خاطره غم انگیز داره شروع میشه. خاطره عید پارسال و دوستی که از دست دادم. دوستی که همیشه به فرزانگی و تفکر عمیقش معترف بودم. با وجود اینکه بیشتر افکارش انتزاعی و چالشی بودند٬ با وجود اینکه با خیلی از افکار من تعارض داشتند ولی وقتی میدیدم در نهایت چطور این زنجیره افکار لجام گسیخته که سعی می کردند از مرزهای سنی و زمینی گویندشون بگذرند چطور به هم متصل و در امتداد هم قرار می گیرند٬ من رو به تسلیم وادار می کردند.
این طوری بگم: من افکار علی نورانی پور رو می شنیدم٬ لذت می بردم و بی توجه به اینکه قبول کنم یا رد٬ می ستودم. میدونم علی دوست های زیادی داشت٬ منی که ۱۰ سال علی رو می شناختم و شاید ماهی یکبار به زحمت می دیدمش این اواخر٬ نبودش بهم خیلی سخت گذشت.

اگر مسلمانید لطفا برای کسی که تمام قرآن رو با دید یک کتاب راهنما و عمیق می خوند و تفسیرهای عجیب خودش رو از اون در زندگی و عقایدش پیاده می کرد٬ فاتحه ای بخونید٬

اگر عاشقید لطفا برای کسی که عاشق بود و دستی نامرد اورو از معشوقش جدا کرد آرزوی آرامشی ابدی بکنید٬

و در هر صورت دیگر هم بدانید جهان یک انسان دوست داشتنی رو از دست داد.

به سبک آخرین پست وبلاگش:

سال نو مبارکسال نو مبارکسال نو مبارکسال نو مبارکسال نو مبارک