عماد هنرپرور

گاهی احساس ميکنم زيادی فرو رفتن در آمار و افراط در بررسی و تکيه بر آمار يه بيماری يا مشکل منطقيه که من دارم. اين دفعه راجع به استفاده از زيرساختهای بی سيم يه چيزی پيدا کردم. چند وقت پيش اين مطلب رو در صفحه فاوا (IT)روزنامه اعتماد ملی نوشته بودم که الان به نظرم اين مقاله از سايت informationweek هم اونرو تاييد می کنه :)
خلاصه مطلب اينه که پيش بينی ميشه تا سال ۲۰۱۰ استفاده از زيرساختهای بی سيم ۴۸ برابر رشد ميکنه. من علت اين مساله رو در چند نکته ميدونم:
کشورهايی مثل ايران٬ برزيل٬ پاکستان و بطور قويتری افغانستان٬ بنگلادش و عراق و امثالهم به دليل اينکه امکانات ضعيف زيرساختی دارند و گذشت زمان درجهت احداث و سرمايه گذاری های اينچنين براشون ضرر بيشتری داره٬ به سمت استفاده از تکنولوژی بی سيم ميروند.
کشورهايی که زيرساختهای فيبر و شبکه مخابراتی قوی دارند تابحال به دليل آسيب پذيرتر بودن سيستمهای بی سيم علاقه بيشتری به شبکه های سيمی نشون ميدادند که به نظر می رسه اين ورق داره برمی گرده. سرعت پيشرفت تکنولوژی بی سيم سريع تر و ضريب گسترشش هم طبيعتا بالاتره. مزايای ماهيتی بی سيم که جای خودش. همه اينها رو گفتم که بگم بابا! ماهم بايد تمرکز بيشتری روی شبکه های وايرلس داشته باشيم. PAPهای ايرانی وقعا نا اميدکننده دارن ژيشرفت ميکنند. درحالی که شرکتی مثل داتک با اينترنت بی سيم داره به راحتی سهم بازار کسب ميکنه و کلی هم ملت راضی هستند چون گرفتاريهای ADSL رو نداره.