عماد هنرپرور

دنيا خيلی کوچيکه. توی اين دنيا به اين کوچيکی هم ولی گاهی آدما و خاطراتشون گم ميشن. ممکنه تصادف کني٬ يارو گواهی نامه نداشته باشه، با يارو حرفت بشه٬ افسر بياد، توافق نکنيد (بر سر چی... بماند!)، بفرستتون کلانتری (به جای بيمه)، از اونجا بريد دادگاه، ماشين يارو بخوابه، تو قبول ميکنی بگی کس ديگه ای راننده بوده، اون ميره دوستشو بياره، صميمی ترين دوستش مياد، پسر عموته!! با هم خوش و بش ميکنيد، يه جوری قضيه رو حل ميکنيد و ... سالها ميگذره و پسر عموتون رو ديگه نميبينيد! بالاخره دنيا بزرگه اونقدر که آدما توش گم ميشن، يا اينقدر کوچيک که هر جا بری بالاخره يه آشنا پيدا ميشه؟