عماد هنرپرور

دوست من خيلی شجاع بود. شب تو تاريکی می رفت بيرون و حتی از جلوی شمشاد بلندها هم رد ميشد. به همه قلدرهای محل چپ چپ نگاه می کرد و زير زبون ورد ميخوند (اوناهم ابرو هم ميکشدن و به هم ميگفت چيزه مهمی گفت؟ نه بابا...) معلم که حرف ميزد پا ميشد نظر مخالف ميداد و کلی هم بحث باهاش ميکرد. اصلن هم نميترسيد٬ نه از نمره نه از مدير... ۱۰ دقيقه وقت داری تخم طلا بذاری دوست شجاع من٬ البته مواظب باش خيلی بزرگ نباشه!!