عماد هنرپرور

شب چهارم

عماد هنرپرور — Tue, 31 Aug 2010 22:03:13 GMT

ذهن من در 30 سال گذشته بدون توقف و معطلی، فعالیت کرده است. فکر کنم اکنون دیگر می تواند برای بازنشستگی اقدامی جدی نماید. عمر مفید سلول های خاکستری مغز چند سال است؟ از کودکی به مفاهیم مختلفی فکر می کرده ام. در میان آنها، خداوند، هیچ و هیچی، وجود، زمان، روح و مرگ، برجسته ترین هایشان بوده اند. 5 یا 6 ساله بودم که خداوند را در رویاهایم زنی زیبا می دیدم که مرا در آغوش دامان رنگینش نوازش می کند. مادر بزرگم خدایم را دوست نداشت و به من خندید. از سعی در درک فهم خداوند، به مفهوم هیچ رسیدم و در 11 سالگی هیچ را فهمیدم. هیچ یعنی چیزی بیرون دایره فکر من. جایی که فکر من نبود، هیچ آنجا بود. این تعریف راحتم کرد و خلاص. زمان را با فیزیک شناختم و با عرفان با آن غریبه شدم! چیست چاره و گریز از چیزی که یا گذشته، یا نامده، یا در لحظه نابود می شود!؟! آن را هم حواله دادم به بیرون کاسه درکم. اما روح و بعد رفیق گره خورده اش مرگ... خاطرم هست که 18 ساله بودم و فکر این دو مرا به کلاس های پرواز روح می برد و دست خالی بر می گرداند. روزی دامن خالی هم حتی از دستم برفت و لذت درک این دو را به رستن مفهوم جدیدی در زندگیم، بخشیدم: عشق.

عشق را با تو شناختم. عشقی که الان بعد از 14 سال حیران قدرتش در تمام سرزمین کشف نشده ذهنم هستم. و اکنون که تو نیستی، چه انتظار داری؟ خوب معلوم است که ذهن من رفته سراغ تمام آنها که از کودکی با ایشان همدم بوده. بازی از سر: خداوند، هیچ، زمان، و دسته آخر... مرگ. نا شناخته روزهای جوانیم اکنون برایم بی تو معنی شده. شاید باید نمی بودی که کمی بیشتر با مفهومش معاشقه کنم. شاید وقتی را که آن زمان از من وام گرفته بودی، اینک باز پسم دادی تا به دغدغه آن روزهایم، دوباره برسم.

ولی امروز ذهن من هم 14 سال پیرتر شده است و هم 14 سال کسی را داشته که لحظه به لحظه دیوارهای خود را با نام و یادش زینت می بخشیده. این ذهن امروز دیگر آن ذهن بی محابا و بی پروا که گستاخانه شلاق افکارش را بر تن مفهوم مرگ می نواخت و او را به مبارزه می طلبید نیست... تنها عایدی من از این چند شب فکر کردن، فرسایش بی اندازه ذهنم بوده است. تکرار تکراری ترین جملات، و تکرار تکراری ترین کارهای زندگیم. خالی ام نکن از زندگی، که ظرف فرسوده من چیزی جز تو در خود نگنجانده است. پادشاهی سرزمین فکر من دیگر در دستان ژنرال بی باک ذهنم نیست که وجود خود را در جنگیدن می دید. امروز، من فرسایش این سلول های خاکستری را بهانه می کنم و آنرا میان خود و مفاهیم فهمیده و نفهمیده می گذارم و از آنها ترحم می خرم. ببینید چه کردید با من پیر... مرا دریاب.

شب سوم

عماد هنرپرور — Mon, 30 Aug 2010 21:30:47 GMT

تنهایی می تواند یک کلمه باشد که تمام واژه های تو را از تو غریب و دور کند. کلمه ای که در پس ظاهر ساده اش، که فقط یک حالت را بیان می کند، دارای جذابیتی عمیق و مرموز است. برای من تنهایی همیشه مانند حیوانی بوده است که چندین دم دارد. هر بار که این واژه را زندگی می کنی یکی از این دمها را با خود می کشد و می آورد حلقه می کند به دور کمرت! گاهی توهم از پس تنهاییست، گاهی غم، گاهی عاشقی و گاهی سکوت و خالی بودن... برخی برای تنها بودن، برای خود از میان دردسر های روزمره زندگی شان پلی می سازند به آن سوی غوغاها، و برخی به دور خود دیواری می سازند... کسانی را می شناسم که عاشق تنهاییند. آنها با دیگران هم خوشند با خویش نیز بیشتر! کسانی را می شناسم که می خواهند روزی 10 دقیقه ای، یک ساعتی تنها باشند. برخی می خواهند افکارشان را منظم کنند و برخی از واقعیتی فرار می نمایند و یا برای مواجهه زمان می خرند. کسانی هستند که از تنهایی گریزانند و اگر نگاهی به زندگیشان در دهه آخر آن بنمایی، فقط هروله هراسان و بی رمقی به هر سو برای رهایی از چنگال های سرد تنهایی می بینی. کسی را می شناسم که شبها تنهایی را به آغوش کشیده و خود را تا صبح به نفس های به شماره افتاده او تسلیم می نماید. کسی را هم دیدم که تنهایی را از میان کیسه ای بر آب رودخانه می ریخت، و کسی پایینتر آنها را از آب می گرفت و در سبدش می گذاشت.

تنهایی هیولایی است که راه نمی رود، نمی دود، چهار نعل هم بلد نیست بال پروازی هم ندارد. تنهایی فقط نگاه مردم می کند و کسانی را که سزاوار باشند را انتخاب می کند. بعد به سوی آنها میخزد و چنگک های خود را فرو می کند در سرشان. من و تو هم سرمان را از ناچاری به سینه او می فشاریم و احساس آرامش می کنیم. تنهایی قربانیانش را مانند ستاره های فیلم های هالیوود عزیز می دارد و برایشان مراسم ویژه ای تمهید می بیند. گاهی با قربانیش بزمی به پا می کند و گیلاس ها بر هم می زنند. گاهی در لابلای دود سیگارشان به دور آنها می رقصد و چرخ می زند.

تنهایی پسر بچه ها را مرد می کند، مردها را پیر و پیرمردان را خاک! تنهایی مقدمه ایست که بر کتاب مرگ برخی نوشته اند. و من نمی خواهم از آن عده باشم!

تنهایی فصلیست برای درک آنچه در جمع نمی بینی. گویی وقتی جمعی دورت را گرفته اند، هرکسی قسمتی از حقایق زندگی را پشت خود پنهان می کند و با نگاه ها و ادا اطوارش می خواهد حواس تو را از وجود آن شی پرت کند! ولی وقتی آنها نباشند، تو هستی و بی ریا ترین دوست صادق تو، تنهایی. او همه چیز را به تو نشان می دهد. یا حداقل به تو ظرفیت دیدن آنها را می دهد.

تنهایی مانند روغن گرمیست که بر تنت می مالند تا مشت و مالت دهند. روی پوستت حس می کنیش ولی این حس با یک انتظار همراه است. انتظار چیز دیگری که آنرا کامل کند.

و من امشب تنهایم! برای سومین شب پیاپی و هنوز درگیر درک این مفهوم. دیگر نه تپش قلب هجومی بر سینه ام دارد و نه با پوستینم درگیرم... امشب فقط تنهایم...

شب دوم

عماد هنرپرور — Sun, 29 Aug 2010 21:42:07 GMT

چند قدمی دور می شوم و بر می گردم. پوستینی بر روی زمین افتاده است، چروکیده و تکیده. خستگی های یک "من" بر رنگ پوستش انعکاس دارد. احساس نمی کنی زنده است و انگار هرگز زنده نبوده. آنقدر از کراهت، غیر واقعی است که نمی توانی بر روی لب هایش زندگی را هجی کنی. از خود فقط وحشت ساطع می کند. می خواهم از او دور شوم و بگریزم، ولی اینگونه بیشتر جلب توجه خواهم کرد. به دیگرانی که نزدیک یا با فاصله در اطرافم راه می روند، نگاهی می کنم. هیچ یک متوجه "من" از پوست خود بیرون آمده نیستند... برخی به من نگاه می کنند و برخی به او. وای چه ترسناک که باید "او" خطابش کنم! نگاه های دیگران به پوستین، به وی شخصیت می بخشد و مرا وادار به پذیرش حضورش و به رسمیت شناختن این "او" می نماید.

نفس عمیقی می کشم و به سویش می روم. بر بالین بی جانش می نشینم و سعی می کنم کمی به او احترام بگذارم و درکش کنم. به هر حال لحظاتی قبل من، این او بودم! آنقدر ها هم کریه نیست! چه کنم؟ حتما بر او روزگاری سخت و ناروا گذشته است که چنین پیر و چروکیده است. حتما این صورت زشت روزی لبخندی هم به بندگان خدا حواله داده است. شاید به کسی جمله دوستت دارم را نیز گفته باشد. نمی خواهم و حاضر نیستم بیشتر در خاطراتم کنکاش کنم و آنرا شخمی بزنم تا آن را به خاطر بیاورم. می ترسم از نفرت انگیزی آن لحظه تهوع بگیرم.

خونسردی خود را حفظ می کنم و بلند می شوم. در حال دور شدن چیزی درون من می جوشد و مرا به خروش می خواند. ولی خود را کنترل می کنم و فریاد نمی زنم که این "او" من نیستم...

از کجا شروع شد این تلاطمات بی شرمانه و بی رحم روحی من؟‌ از عدم تحملم برای چند شبی ناچیز؟‌ یا این فقط فکر داستان پرداز من است که این چنینم قربانی طبع نویسندگی اش می نماید؟ نه! چشمه ای باید تا رودی بجوشد... چند شبی اندک ولی تحقیر آمیز، برای تو که تحمل نداری. "تو" خطابت می کنم چون نمی خواهم من باشی! چه بسا تو نیز پوستینی هستی که مرا گرفتار کرده ای؟ رهایم کن!‌

...

باز هم بر می گردم و پوستین را بر دوش می اندازم و می روم. چه می دانی؟ شاید روزی دوباره من و ... او...

شب اول

عماد هنرپرور — Sat, 28 Aug 2010 22:38:19 GMT

می توانست با تپش قلب و نبض نا منظم آغاز نشود، و اولش نشد! ولی روز که به نیمه رسید، بانگی بر آمد و گفت "می دانی که غروب، فکر و مشغله روز را می برد و این دو را برایت به ارمغان می آورد؟" از خودم خوشم می آید که دانسته و آگاه، بی دفاعترین در برابر چیزی می شوم که گمان می کنم، گریزی نیستش.

دقیقه دقیقه های امشب را با داستانی سپری می کنم. تو دیگر نیستی که داستانی را نیمه تمام متوقف کنی و مرا به آرامش بخوانی. امشب داستان هایم با نهایت بی رحمی به انتها می رسند. داستان هایم ثانیه ها را سلاخی می کنند و چشمان خیره من، مبهوت شقاوت بی انتهایشان، قربانیان سر بریده و تکه پاره شده ایشان را نظاره می کنند. مگر این دنیا را صاحبی نیست که کسی جلوی این چنین نسل کشی را نمی گیرد؟ رحمان و رحیم چرا چشم بر نابودی روحی ضعیف و آسیب پذیر می بندد و شب را به فلکی برای چوب زدنش تبدیل می نماید؟

گوشی محرم پیدا می کنم و داستان هایم را برایش می گویم، بازی های ذهن و آزارهای روحم را. اگر دردها را در جسمم دنبال کنی، جای ضربت های بی رحم و بخیه و زخم های کهنه شان را می یابی... مرگ مساله اصلی نیست، مرگ بهترین راه برای پایان این دردهاست. ولی نمی دانم واقعا باید باور کنم تمام اینها از آن جهت است که من از مرگ گریزانم و ترسان، یا واقعیت مرگ از ذهنیات من دور است و بسیار متفاوت.

هر چه بیشتر برای خودم دروغ می بافم که ای مرگ،‌ دوستت دارم، بیشتر شیفته آهنگ دروغین خودم می شوم. حس سبکی و عدم تعلق، حس بی وزنی و راه رفتن بر روی آب... حس زیبای لحظه باور یک دروغ. آن لحظه ای که می گویی،‌ این دروغ، خیلی هم دروغ نیست! و دلت از آن حالت گرما می گیرد.

و حالا در آستانه اتمام شب اولم... آنقدر خسته ام که فکر نمی کنم بتوانم چند دقیقه ای بیشتر به مرگ فریبا و دلربا اجازه شیدایی بدهم. این چند دقیقه از همین اکنون آغاز می شود.........

ما مردم بدی هستیم!

عماد هنرپرور — Sat, 07 Aug 2010 20:47:33 GMT

من ایرانی هستم. شما هم که این را می خوانید احتمالا ایرانی هستید. ما همه ایرانی هستیم... و ما... مردم بدی هستیم. یکی از بدترین مردمانی که در عالم دیده ام! دلایلی دارم باور کنید محکمه پسند. نه وطن گریزم، نه خود کوچک بین، نه غرب زده و خارجی پرست. بلکه میهن دوست و وطن پرستم. ولی باور کنید ما مردم بدی هستیم! کمی به خود نگاه کنیم:

در پارک با همسرم راه می روم. چند جوانی در میان خیل مردم که به دنبال گوشه ای آرام برای قدم زدن به اشتباه به اینجا پناه آورده اند، با تمام قوا والیبال بازی می کنند!! ضربات سهمگین اسپک و آبشار!! ساعت ١٢ نیمه شب است! دیگران از لابلای مردم با تمام نیرو بدمینتون بازی می کنند! به قهرمان والیبال که در آستانه تنه زدن به من بود اعتراض خفیفی می کنم و او تا آستانه گلاویز شدن با من می رود‌ :)

در کوچه ساعت ٢ نیمه شب. همسایه مهمانش را راه می اندازد. با صدای بلند می خندند و گل می گویند. ولی این کافی نیست. مهمان در ماشین می نشیند و ضربه ای بر بوق اتوموبیل به نشانه ارادت! می زند.

در اتوبان اتوموبیلی با سرعتی عجیب از سمت راستم سبقت می گیرد. کمی جلوتر موتورسواری را نقش بر زمین می کند. پیاده می شود، جوانی قوی هیکل است. پس کتک مفصلی به موتور سوار می زند و می رود!!

در خیابانی ٢ لاینه، خانمی برای خرید میوه ١۵ دقیقه ای از ماشین دوبله پارک شده اش پیاده می شود. و شاید ٢٠ دقیقه. چه فرقی می کند. مردم کیستند؟؟

غیبت بیداد می کند. دروغ که از بزرگان مملکت به تعداد ساعات روز شنیده می شود، از دیگران چه توقع؟ مال مردم که قند و نبات است برای قدرت مندان. رشوه؟ به راحتی... ربا؟ به سادگی... دست همه در جیب هم دیگر است.

نماز شب می خوانیم و گوشت برادر مرده را می خوریم. یس را از بر می خوانیم و جوشن کبیر، ولی آتش در حلق خود فرو می کنیم. خدایا به دادمان برس...

شهر خالی است ز عشاق بود کز طرفی
مردی از خویش برون آید و کاری بکند

یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب
بود آیا که فلک زین دو سه کاری بکند؟

حافظا گر نروی از در او هم روزی
گذری بر سرت از گوشه کناری بکند

ما مردم بدی هستیم...!

گوگل را تحریم، فیلتر و بیچاره می کنیم!

عماد هنرپرور — Wed, 02 Jun 2010 08:56:44 GMT

تنها چند دقیقه پیش، گوگل در ایران فیلتر شد...!

حتما کمپینی برای نابود کردن و محو کردن این شرکت از روی اینترنت از سوی اعضا محترم کمیته مصادیق تشکیل شده است. بهتر است ما را هم در جریان بگذارند.

به عنوان کسی که عمده درآمد شرکتم درگیر این موتور جستجو است، اگر گوگل برای همیشه در ایران تحریم و فیلتر شده باشد، خوب پس من هم می توانم کارم را رها کرده و به صف مبارزین علیه گوگل بپیوندم. البته فعلا تولبارم را گذاشته ام روی گوگل دات کو دات یو کی!

گوگل را تحریم می کنیم و پدر خودمان را در می آوریم!

بعد نوشت: گوگل باز شد! تقریبا یک ساعت بعد چک کردم... این هم احتمالا جکمتی دارد...

فیلم هیچ

عماد هنرپرور — Sat, 15 May 2010 12:42:23 GMT

دو سه هفته پیش فیلم هیچ رو در خانه سینمایی پردیس دیدم. اول که می رفتم بی رقبت بودم و فکر می کردم با یک کمدی ضعیف دیگه مواجه خواهم شد (بر اساس اونچه که دوستان می گفتند)

ولی کمدی نبود، درام بود! داستان زندگی همه ما در این سرزمین بود. ثروتی که به دست آورده ایم و ما را نابود کرده، آشیانه مان را از هم پاشیده و به جان همدیگر انداخته.

پشت پیچ زندگی

عماد هنرپرور — Mon, 01 Feb 2010 09:43:04 GMT

پشت فرمان ماشین هستی و جاده مملو از ماشین هایی است که می آیند و می روند. گاهی خلوت تر، گاهی شلوغ تر، گاهی فقط بوی مردمی در جاده است، که گذشته اند و ردی که از خود باقی گذاشته اند. گاهی فقط صدایی از هیاهوی آنها. در این جاده هر لحظه به پیچی نزدیک می شوی. و تنها چند ثانیه ای وقت داری که تصور کنی پشت این پیچ چه در انتظار توست.

پشت این پیچ، چه در انتظار توست؟

اصلا پشت این پیچ چیزی هست؟؟ چند پیچ رفتیم و پشت هر یک به دنبال چیزی بودیم. هرگاه یافتیم، درک کرده و نکرده از آن گذشتیم و به سراغ پیچ بعدی رفتیم. پشت یکی کودکی ام بود. فصل سادگی و بی قضاوتی... و آیا بی قضاوتی راه حل نشات گرفته از سادگی، کیمیای گم گشته این خلق بالغ شده نیست؟ هر چه بزرگتر می شوند، با هیکلشان، مشکلات و آرزوهایشان نیز رشد می کند. آیا سعادت پشت بی آرزویی و بی تمنایی پنهان نیست؟ گیر کردن بادبادکی بر روی بند مرا به گریه وا می داشت، آیا اکنون اندوه میلیون ها تومان و دلار، ما را مهم تر کرده است؟ یا این فقط حس مهم تر شدن است که ما را وامی دارد خود را پر مشغله و پر دغدغه نشان دهیم؟

پشت دیگری تلاطم رودخانه جوانیم (یا نوجوانیم!). بی صبر و نا شکیبا. صخره ها و سنگ ها را بر نمی تابیدم. بر نمی تابیدم! می خوانی والعصر، ان الانسان لفی خسر ولی عبرت نمی گیری. گویی گذشت زمان و روزگاری پیری و خسران وقت از دست رفته، تو را نیست. چنان خروشانی که گویی همه عالم و مخلوقات آن، حیران و واله شور و توان فریبای تو و مسخ نیروی بازوان پیچ و گره خورده تو اند. نگاه نمی کردم که شاید زیر این فوران انرژی من، خانه لاک پشتی خراب می شود و شاید دو ماهی در آرام آبگیری در کنار حاشیه ام، از سکون آب، گذران عمر را حظ می برند. فکر می کردم همه چیز در حرکت خلاصه می شود و سکون حتما یعنی مرگ و فنا.

در این سن و سال، من و تو، سنگ های بسیاری را غلطانیدم، شکل دادیم و گرد کردیم و .... دست آخر بر کنار دیواره های رود رها نمودیم. آرام نداشتم تا برسم، نپرس به کجا، چون نمی دانستم.
آرامی نداشتم تا خود را بشناسم، خدا را بشناسم، خلق الله را بشناسم... تا عاشق شوم. تا به دریا بریزم.

دریا شدن را هرگز نیاموختم، ولی پشت پیچ دیگری از زندگی ام، برای دریایی، ساحل شدم. چه شکیبا... مگر می شود چنین بزرگ و زیبا باشی و در یک جا آرام بگیری؟ ترا چه از دنیا آموخته اند که آرزوی بالا رفتنت نیست؟ مرا که در گذر رودوارگیم دعایی نمود که نسیبی چون تو بردم؟

که در اعماق دریا کنکاش نام تو را نمود و خود دریا را ندید؟ شاید هم دریا دیدن را برای من گذاشت. شاید مسافری از آب پر تلاطم و به هر سو روانم کامی تازه نموده بود و مرا به سوی تو حواله خیر داد. شاید هم این آزمونی دیگر در پشت پیچی مبهم از زندگی ام است. آزمون صبر و ساحل بودن.

چنگ بزن بر سینه ام که این سینه بی تو خالی بود. اکنون قطره قطره جرم تو بر روی دامن من وزنی شده است که من را تعریف کرده است. بی تو من دیگر نه ساحل، بلکه صحرایی خواهم بود که فقط خاطره ها برای دیگران ساخته ام...

پشت پیچی دیگر هستم.

می خواهم چون درختی بالا روم. نه فراموش کنم در زمینم، نه فراموش کنم پای در بندم، ولی به دنبال نورم. شاخه هایم را به هر سو می چرخانم، ولی اینبار نه به بیتابی رودم، نه به ساده لوحی کودکیم. آرام آرام و به شکیبایی درختی ام.

باور کنید خدا اینجاست... و پیچی دیگر پیش روست... پشت آن پیچ حتما سزایی است برای گناهانم، جزایی برای خوبیهایم. پشت پیچی دیگر هم حتما نوریست...

من برای رسیدن به مقصد، دیگر به هر چیزی چنگ نمی اندازم. دیگر هر چیزی برایم هر بهایی ندارد. شاید این خاصیت زندگی در چهارمین دهه عمر باشد. می خواهم آرام منتظر باشم تا جاده خود به من رخ نماید. من دیگر اطرافم را قضاوت و تفسیر نکنم، هر چه می خواهد باشد. می خواهم به سادگی کودکی ام برگردم.

می خواهم در گذر تمام این پیچ ها، تو را در کنار خود داشته باشم...

تقدیم به عزیزترینم، همسرم، صدف...

* * *

همگی عکسها را (بجز عکس دریا)، در روستای اسپید در نزدیکی لنگرود انداخته بودم. عکس دریا نیز در رامسر گرفته شده است.

واقعیتی مجازی

عماد هنرپرور — Wed, 30 Dec 2009 10:54:44 GMT

واقعیت چیست؟‌ آنچه ما فکر می کنیم؟ آنچه می بینیم؟‌ ادراک حسی یا هوشی ما؟ آیا واقعیت و حقیقت یکی هستند؟ ....

شاید ١۵ سال باشد که به این ها فکر می کنم. و مطمئن باشید اگر به نظر قاطعی رسیده بودم اینجا می نوشتم!! ولی می دانم واقعیت هیچ یک از این بالایی ها نیست. رنه ماگریت (نقاش بلژیکی یا فرانسوی که یکی از مسبین سبک سورئالیسم است) پیپی را نقاشی کرد و زیر آن نوشت: "این یک پیپ نیست"! در جواب کسی هم گفت "اگر تلاش کنی در آن توتون بریزی، متوجه می شوی که یک پیپ نیست!" رنه درست می گفت. خیلی چیزها تصویری از واقعیت درونی اشیا و موجودات هستند.

واقعیت های زندگی گاهی نقابی هستند بر روی حقایق. مهم اینه که ما به دنبال حقیقت باشیم یا واقعیت. واقعیت رو میشه پذیرفت، ولی حقیقت بالاتره و میشه اونرو زندگی کرد.

عکس های زیر شاید بیانگر تفاوت واقعیت، حقیقت و مجاز باشند. شاید هم نباشند!

شتر فروش و پرسپولیس

عماد هنرپرور — Mon, 24 Aug 2009 16:04:15 GMT

جل الخالق! اینو شما باور می کنید؟!

قرار است یک شتر فروش اسپانسر اصلی باشگاه پرسپولیس شود؟

یک شتر در حالت عادی فکر نکنم بیش از 5 هزار دلار بیارزه، در حالیکه هزینه سفر به انگلستان برای یک ایرانی حداقل 1500 دلار هست. چطور میشه با یه دونه یه دونه شتر فروختن ورزشگاه خرید؟! ساندرلند 170 هزار سکنه داره، اگر سود فروش هر شتر هزینه در رفته برای این دوست ما 1000 دلار باشه (یعنی بیش از ۵٠% سود)، ایشون باید به همه افراد ساندرلند شتر فروخته باشه تا بتونه ورزشگاه رو بخره! باور کن!